Even een klein verhaaltje over de africhting sport...

 

Ik rolde hierin via mijn man en dochter.

Ben, zoals de meeste mensen wel weten, met een hond van iemand anders begonnen.

Na aandringen van hondensporters en het thuisfront om ook een eigen hond te nemen, ben ik daar eens over na gaan denken en het leek mij idd wel wat. Je eigen maatje hebben is toch het mooiste wat er is.

Oké dacht ik, met de tijd ga ik wel eens een keer een eigen hond nemen maar dan moet het wel een reu worden.

Ik ging in de leer over de duitse herder bij onze fokker en die wilde dat ik dan ook bij de  bevalling was van zijn teef. En jawel....de tweede reu die zij baarde was hem!!!!!!!!! mijn Joossie !!!!!!!!!!

Op slag verliefd en met hem wilde ik de africhting in.

We zijn die weg ingeslagen zoals bekend en ik moet zeggen dat deze weg niet gemakkelijk is, maar ik toch doorzet.

In de africhting moet je zelf veel leren, je hond moet veel leren en ook moet je voor je hond opkomen.

Als je merkt dat de hond veel in zich heeft, andere africhters gaan interesse tonen in jouw maatje ( wat wel heel erg gaaf is) en de sport gaat in je bloed zitten, dan gaat het knokken beginnen.

Deze sport is dan net zoals het liedje van André Hazes: bloed,zweet en tranen(net zoals de meeste sporten hoor)

Je krijgt er vriendschappen bij maar ook sneuvelen er een aantal. helaas is het niet anders....

Al met al blijft het een mooie sport waar je met je maatje ( geschikt of niet geschikt voor de sport volgens sommige) veel leuke uurtjes in kan doorbrengen.

Het allerbelangrijkste is hier toch: heb jij het naar je zin? vind de hond het leuk? zo ja, gewoon lekker doen en bezig zijn met het beestje.

en wat komt.... dat komt! De één vindt het VZH diploma genoeg, de ander alle examens tot VH3, en weer andere behoeven helemaal geen diploma's en je hebt ook mensen die willen toch een wedstrijd gaan proberen. ( alleen hier moet je hond wel geschikt voor zijn en de geleider moet dat zelf ook erkennen)

 

Dit was een stukje over de africhting wat ik echt wilde neerzetten, alleen al om te laten weten dat er ook veel emoties bij komen kijken.

Je traint samen met een levend wezen en dat is niet altijd makkelijk, maar wel ontzettend gaaf.

En als het klikt tussen jouw en je hondemaatje is het echt: hondesport - toffe sport

Joeppiiieeeeeeeeeeeeee

 

Eindelijk geslaagd!

Eindelijk is het harde werken beloond en hebben Joost en ik samen nog 51 punten behaald.

Ben zielsgelukkig joh hihihihihi.

Nu gaan we verder voor verdedigingshond , maar wanneer ik daarvoor examen doet weet ik niet hoor! Eerst alles goed in het koppie hebben van Joost en zelf heb ik ook nog wel wat te leren want apporteren (een onderdeel wat je bij VHI hebt) is best moeilijk.

 

Ja, jullie zullen het wel al gedacht hebben neem ik aan!

Inderdaad weer gezakt pffff

gelukkig niet op het A (appél) gedeelte maar op het B gedeelte.

Is ook niet mooi natuurlijk maar ik heb nou eenmaal een hond met karakter en dat liet hij even zien.

Ik zag het allemaal niet meer zitten en Hans, mijn man, heeft hem overgenomen zodat hij het VZH op de hond kan zetten.

Joost moest even leren luisteren en de afspraak voor een volgend examen gemaakt.

Hans zou (let op zou) dus examen met Joost gaan doen op zondag 9 september in de provincie Gelderland.

3 trainingen voor dit examen liet Joost even weten dat hij geen zin had om met Hans examen te doen !!!!

Onder het volgen liep hij weg en met een oefening liep hij Hans zo voorbij.

gevolg: Hans ontzettend balen want hij zag in dat dit niet ging werken met de hond, en nu ga ik het gewoon maar weer proberen.

Ik heb nu 2x getraind, vanavond nog een keer en dan moet het zondag weer gaan gebeuren.

Opnieuw op voor het VZH papiertje, en nu er maar van uit gaan dat het B gedeelte vlekkeloos gaat verlopen.

 

Bij lang geen reactie op dit log, kunnen jullie wel raden hoe het is afgelopen he!!!!

 

Brrrrrr, de grote dag gaat naderen !

Het is zo'n dubbel gevoel.... je hebt er enorme zin in want je weet dat je er eigenlijk helemaal klaar voor bent, maar aan de andere kant ben je weer bang om te zakken.

Het zakken komt dan wel door mij...daar ben ik me van bewust

Maar ik doe wat ik kan om mezelf te beschermen tegen de spanning.

 

Het VZH diploma...

Dit moet je gewoon op zak hebben om door te kunnen stromen.

Tevens hou ik mezelf voor dat al mijn inspanningen (en die van Joost),nu beloond moeten worden

En weet je wat het allermooiste is: Je beloond ook de inspanningen van de mensen die altijd klaar staan om te helpen.

 

Nou lieve mensen...

Nog een paar dagen en dan horen jullie de uitslag wel.

 

 

Helemaal gelukkig ben ik!

Eindelijk, na bijna twee jaar, heb ik de broer van mijn Joossie gezien

Toen ik, al pratend, mee liep met Paul (eigenaar van Ax) en we bij de auto aankwamen waar Ax in zat, wist ik niet wat ik zag!!!! Een kopie van mijn Joost...

Paul haalde Ax uit de wagen en ja hoor...echt familie hahahaha

Naderhand toen we probeerden om de verschillen te zien, en dan zie je altijd wel wat natuurlijk konden we wel wat opnoemen, maar het is echt heel erg leuk om te zien dat de honden op het eerste gezicht, en van een afstand, idenktiek zijn!

Geweldig gewoon en mijn dag kon niet meer stuk hahahahahaha.

 

 

Op de eerste foto is Joost nog jong en Ax zijn foto is van 24-6-2007 dus doe ik er een huidige kopfoto (Joost)bij zodat het nu te zien is hoe ze er beide op het ogenblik uit zien.

 

Moet wel zeggen dat het best spannend was om te weten dat er mensen echt op jouw en de hond staan te letten, terwijl je aan het sporten bent

Al met al weer een goede test voor het examen.